در ادبیات الهی و تعالیم ادیان حق تقیه حرام است -- متاسفانه روی نفوذهای دشمنان اسلام در قرون اولیه و خصوصا یهودیان میان مسلمانان چنین شایع نمودند که در دین اسلام تقیه یک توصیه جایز الهی است واصلی شرعی قلمداد کرده اند و برخی عالم نماها ی ترسو حتی انتشار داده اند که تقیه بررهبران بزرگ دینی واجب است و نتایج پذیرش این دروغ چنین شده که ترس از حقگویی میان مسلمانان جامعه اسلامی را دچار نفاق و هزاران انحرافات و گرفتار موهومات کرده و از طرفی دیگر دشمنان اسلام و زورگویان و بانفوذان مربوط به استعمار رابرمسلمین مسلط نموده و حال اینکه در ده ها آیه از قران برعلیه چنین باور و عقیده متذکر شده که نمونه هایی از ایات را برای خوانندگان میاوریم : سوره والعصر -- زمانه شاهد است که تمام انسانها در زیانکاری هستند مگر کسانی که به دین الله ایمان اوردند و کارهای نیک مقرره در ان را عمل کردند و به حق توصیه نمودند ( امر به معروف و نهی از منکر ) و همه را به تحمل سختی ها و صبر توصیه کردند – سختی های تبلیغ دین حق و صبر بر مخالفتهایی که علیه ان می بینند --- ایه 39 سوره احزاب --- کسانی که دستورات و پیغام های الل

قطع وحی بر محمد(ص) -- ازمتن دو سوره الضحی و النشراج -- سوره های 11 و 12 -- چنین میتوان فهمید که بعد از نزول ده سوره فوق که حدودا در سال اول بعثت همگی نازل گردیدند ادامه نزول وحی مدتی متوقف شد و دیگر سخنی از عالم غیب برمحمد (ص) نمی رسید در وهله اول شخص محمد بشدت از این قطع رابطه ناراحت بود و دلیل آن رانمی دانست مومنان اولیه اندک محمد (ص) نیز نگران و ناراحت بودند در خود پیغمبراسلام نیز روی القاء مخالفین و منکرین نبوتش ( که اینک بسیار شادمان بودند) و محمد را جن زده و خیالاتی معرفی میکردند و این طور شایع میکردند که محمد هر آنچه میشنود وهم و گمانی بیش نبوده با قطع وحی گفتند پروردگارت برتو غضب کرده و تو را رها کرده است قلب محمد از چنین سخنانی سخت بدرد آمده فشرده میشد و این قطع وحی را شاید دلیلی بر بی اصل بودن ادعایش می پنداشت طرفداران او نیز دربرابر این سخنان سکوت کامل نموده سرخورده و منفعل و سرگردان مانده بودند . روایات در ایام قطع وحی متشتت و مختلف است و از دوازده روز تا بیش از یکماه گفته اند مسلم این است با توجه به تعداد آیات ده سوره قبل و ابتدای شروع وحی میان زمان وحی دو سوره که ا

در بررسی نشانه های ( پیشگوییهای قرآن) نشانه پنجم درباره زمانی است که ترقی علوم بقول قرآن * انفسی و آفاقی * در حیات بشری باعث می شود تا دانشمندان بی عقیده به وحی و نبوت از طریق کشفیات علوم فوق متوجه حقیقت آنهاشده و به پیغمبری محمد و نبوتش قرآن مجید معترف خواهند شد و این پیشگویی در 3 آیه آخر سوره فصلت بدین شرح آمده است : # ای پیغمبر اسلام به منکرین نبوتت بگو اگر قران از جانب الله باشد و شما به آن کفران کرده باشید از شما بدبخت تر و گمراه تر چه کسی خواهد بود ؟ و در آینده به این چنین اشخاصی نشانه های خود را چه در فضای بالای سرشان و چه در داخل بدن شان ( آن قدر ) نشان خواهیم داد که واضح شود قرآن حق است آِیا طرز تربیت کسی که تورابه پیغمبری تربیت نموده کافی نیست که بدانی برای ایشان او برهر چیزی گواه است ؟ حقیقت این است که انکار ایشان بواسطه شکی است که در ملاقات الله دارند . # از مضمون آیات بالا معلوم میشود آن چه باعث بی ایمانی اکثر اشخاص دانا به نبوت پیغمبران است این است که در مطالب پیامبران الهی تاکید شده که انسان ها پس از مرگ دنیایی شان کارشان پایان نمی پذیرد بلکه در زندگی جدیدی که در یک من

در مقاله پایانی اصلاح طلبی دینی گفتیم در بررسی های جامعه شناسی و تاریخ ادیان الهی می توان به نمونه هایی از جرکتهای اصلاحی توسط اصلاح طلبان در گذشته دست یافت و گفتیم جریانات اصلاحات دینی هر چند با معدودی از مصلحان آغاز می شود اما توان تبدیل به یک نهضت بزرگ اصلاح اجتماعی را دارند و همین موضوع براهمیت آن می افزاید . در اینجا برای نشان دادن نمونه ایی ازچنین حرکت های ارزشمندی در ادیان الهی به بررسی موضوع اصحاب کهف و سروده های یعقوب سروجی ( اسقف سوری جیمز ساروج تحت عنوان خفتگان هفتگانه ) و واکنش های رسمی مسیحیت پولسی در شورای نیقیه - مجمع اصلاحی چهارم و پنجم-- خواهیم پرداخت که از لحاظ تاریخی و بررسی های دینی اهمیت دارند و چون اصل موضوع در متن قرآن نیز مورد اشاره است برای مسلمانان نیز از اهمیت بالایی برخوردار است که از جنبه نبوتی محمد (ص) باید بدان بصورت اصلاح داستان مورد قبول مسیحیت توجه گردد .در اینجا پیش از بررسی آیات سوره کهف نخست نظر خوانندگان را به گزارش باستانشناسی مربوطه جلب می کنیم. در سال 1963 میلادی مطابق 1342 هجری شمسی در 7 کیلومتری عمان پایتخت اردن توسط گروهی از باستانشناسان